پسركي با سر تراشيده
و غروري بي نظير
لم داده بر ديواري خيس

هنوز گلويش مي سوخت
از فريادي كه برسر  پرستار كشيده بود ...
عيد بود ،
روز اول عيد بود ...
اما اين عيد نبود ...
غروب اولين روز مرگ پدر بود ...
آنقدر ناگهاني بود
كه يادش رفت بايد گريه كند ...
اما او فقط خيره به شعله ها بود
نه چيزي مي گفت ،
نه چيزي مي شنيد ...
گاه گاهي كوچه را سرك مي كشيد ...
منتظر آمدن پدر بود ....
چرا دير كرد ؟
يادش نبود 2 ساعت قبل ،
2 ساعت بعد از سال تحويل
پدرش .... ،
يتيم شد بود ...
يادش نبود ....
دلش نمي خواست به ياد بياورد ...
اين جوري بهتر بود ...
اشك در چشمانش جمع شد ،
اما ،
اين اشك ها ...
از دود هيزم بد سوزي بود
كه آتش داشت به عمقش نفوذ مي كرد ...
نميه شب فرا رسيد ،
همان جا لم داده بود
و خيره گيش را ادامه مي داد ...
به خاكستر آن كنده بد سوز ...

كسي دل داري اش نداد ...
هر كس به سمتي وُل مي خورد ...
تصميم گرفت بخوابد
كُنجي را پيدا كرد و خوابيد
بي آنكه از كسي سوال كند ،
يا كسي از او سوالي بپرسد....
چشمانش را بست
و ثانيه هاي با هم بودنشان را جستجو كرد
كلمات ، حرف ها ، حتي سيلي ها ...

صبح با صداي زجه زنان
بيدار شد ...
و اولين روز يتيمي اش را تجريه كرد ....

پدرم روزت مبارك ...!

به سلامتي پدرم با اينكه 10 ساله رفته هنوز پشتم به اسمش و مرامش و و پاكيش گرمه

روحش شاد