۱۰ طرح كه اكثرا كامل شدن 

طرح ۱:

افسرده مي شود
اين دل
و هر دلي كه تو را نداشته باشد ...
كه تو ، پايان تمام كابوس هاي
پايان تمام كابوس هايم
در آغوش تو آغاز مي شود ،
اي قد كشيده در افكارم ....

طرح ۲ :

و باز كابوس ها ،
مرا از خواب به بي خوابي كشاندند ...
دلم كمي مرگ مي خواهد ،
تا شايد آرامشي مرا فرا گيرد ...

 طرح ۳ :

 آن روزها ،
تنها خط قرمز ذهنمان
يك امضاء بود و يك نمره ،
اما امروز
حتي براي به تو فكر كردن بايد از خط قرمزهاي زيادي گذشت ...

 طرح ۴ :

تمام افسوس هايم را
دختر چشم سبز
بُرد كه به دست بادها بدهد ...
اما خود نيز همراه باد رفت ،
و افسوس ها مرا زنده به گور كردند ...

طرح ۵‌ :

تمام ايستگاه ها ،
متروكه اي بيش نيستند
براي اتوبوسي كه بي توقف
 به سمت ايستگاه آخر مي رود !

طرح ۶ :

تنهایی تمام وجودم را گرفته ...
حتی زیر ناخن هایم
چرک سیاه تنهایست ...!

طرح ۷ :
در ايست ثانيه
بردار ، به رقص افتاده ام ...
با كبودي لب 
و چشماني سرخ
آمدنت را زجر مي كشم...

طرح ۸ :
بي تو ....
محكوم به اعدامي مي مانم
با دست و پاي خفت شده
تب كرده  در سكوتي جان فرسا
منتظر صداي  شليك ...

 طرح ۹ :
تلخی و سوزش گلوی من
ردپای زهری است كه به سلامتی تو سر كشیده ام
در شبی كه تنهایی مرا به دار می آویخت ...

 طرح ۱۰ :

زمستانی سرد ،
با گوش های دراز  ...
از لای پنجره ، سرك می كشد و
می لرزاند قامت تنهاییم را
تمام حجم اتاقم ، لبریز شده از حس یخ زدن

پ.ن : زیبا ! هنوز عشق ، در حول و حوش چشم تو می چرخد ... از من مگیر چشم ...من دزد شعرهای چشم تو هستم ،  زیبا!  (مهرباني - خسرو شكيبايي )

پ.ن :
مرا خود با تو سرّی ،
با تو سرّی در میان هست
وگرنه روی زیبا ،
روی زیبا در جهان هست
وجودی دارم از مهرت گدازان
وجودم رفت و مهرت همچنان هست ،
 همچنان هست  (دشتی Lyrics )

يك خواهش  :

 لطفا و در حد امكان در صورت كپي كردن مطالب اين وبلاگ ، نام نويسند (اسماعيل هاشمي ) و آدرس وبلاگ (Www.akharin-divaneh.blogfa.com ) را درج كنيد . بار ها مطالبم رو در وبلاگ هاي برخي از دوستان ديدم كه بدون نام و ... درج كرده بودند و حتي در بعضي از مواقع به اسم خودشون البته با كمي دستكاري پست مي كردن!!!

چه كسي فوت مي كند شمع سوخته دلم را !

يك تولدي ديگر ،
در سو سوي نور شمعي كه بر فراز يك تكه كيك آب مي شود ،
جشن سايه اي بر ديوار و جسمي
فراموش شده در ذهن هاي پر مشغله ،
جشن ياد هاي تلخ و  يادگار هاي فراموش شده
بدون مهماني و تجملي ،
نه آغوشي او را در كام مي كشد
و نه پيامي او را اميدوار ...
با سرفه هاي چركين
بي هيچ آرزوي فوت مي كند،
شمع سالگرد زنده بودنش  را
و حجم اتاق پر مي شود از تنهايي ،
در تاريكي به رقص مي افتد
شانه هايش ،
همراه با موسيقي هق هق بي پايان
در سالگرد جسمي كه روحش هواي كودكي كرده ...
هواي يك تولد دوباره ،
در آخرين روز هاي يك آذر ماه سرد ...
مردي دوباره در ياد ها گم مي شود !

 هيچ كس ، جزء تقويم يادش نبود ...

خودم هم فراموش كرده بودم ،

تا اينكه دوباره فرا رسيد !

پ.ن۱: دلم كمي مرگ مي خواهد ...يكي مرا فوت كند لــــــــطفا !

پ.ن۲ :در چرخش پوچ این روزگار ،روزها مدفون در انتظار ، ها غرق سراب امید ،آه از روزگار،آه از انتظار

پ.ن۳ : امروز سالروز من است و میخواهم فقط مال من باشد ... میخواهم یك سال بی خوابیم ، را فوت كنم ... میخواهم تمام كاغذ های كه سیاه كردم را با خودم آتش بزنم ... یك نخ سیگار نم كشیده ، فنكی خالی ... اتاقی پر از كاغذ... و مردی كه سال ها پیش مرده بود ...

تولد :۱۸/۰۹/۱۳۶۴

وفات : ؟؟ /؟؟/؟؟؟؟

صلوات ...!

اين كج كه مي روي
اين راه كج بي پايان ...
كه مي برد تمامت را به سمت هرزگي ...
اين كج كه مي خورد ...
تمام زيباييت را ...
وجودت را ...
كه مي بردت ...
زير زين مردان هميشه سواره ...
و خراش صورتت از تيزي سبيل ...

نرو ... اين كج كه مي روي
كج مي كند غرورت را
و چه زود به پايان ميرسي
در اين بي انتهايي جان فرسا ...

 پ.ن : اين راه كج ميرسه به اخر خدا مي دونه ... من و تو گم ايم در اين اندازه بي وسط خدا مي دونه

پ.ن‌: پايان تمام كابوس هايم در آغوش تو آغاز مي شود ... اي قد كشيده در افكارم

 پ.ن : از تو که مینویسم، فعلهایم همه ماضی اند. ماضی بعید... کمی نزدیکتر بیا، دلم برای یک حال ساده تنگ شده است (با تشكر از خيال )

كجايي ؟
در اين ثقل جهان تنهاييم ...
در اين بيكران بي در و پيكر ...
به راستي تو كجاي اين جهان گم شده اي‌؟
زير كدام سايه
پاي كدام قرار ... در پي كدام سرابي ؟
رگ هاي دلم سفيد شدن از بي خوني ... از بي تو بودن
دلم ... كه تمام و كمال به نام تو شد
در آن اولين روز ديدنت و قبض روح شدن وجودم در برابر چشمانت
حتي وقتي كه بي خداحافظي رفتي ... هنوز اين دل با تو بود
وقتي كه رفتي ... اين دل با تو
كجايي دلم ...
زير كدام سايه  ،
اين سومين پاييز است كه تنها مي آيد...
كه بي تو  مي آيد ...
آمدنت را در كدام برگ تاريخ به انتظار بنشينم ؟
اين آمدنت كه سو از چشمانم گرفته ...
و مي دانم كه نمي آيي ...اما باز ...

 پ.ن : اين سر سري كه  مي گذري ....و اين نگاه بي قرار كه دلواپس دل شماست ...

پ.ن : ز عشقت سوختم اي جان کجايي
بماندم بي سر و سامان کجايي
نه جاني و نه غير از جان چه چيزي
نه در جان نه برون از جان کجايي

پ.ن :همه‌ش دلم می‌گیره، همه‌ش تنم اسیره (دانلود البوم جديد محسن نامجو )

اين روز...كه شوري عرق ، تلخي غصه ها را شسته است
و  گرما ، مغرم را در جمجمه آب پز كرده ...
نمي دانم چرا ... اين شدت دما  ، خاطرات تو  زنده مي كند
خاطراتي كه در سرماي زمستان يخ زده بود
و امروز در اين آخر دنيا ...تلخي و شوري فرقي نمي كند ديگر ...  
اين خاطرات لعنتي تو ... چه عذاب آور است ...و چه بد موقع 
اين تابستان گرم و پر عرق ...ياد آور آغوشت
و مني كه زير بار يادها سنگسار مي شوم ...
عرق از هر بند مي چكد ... طغيان مي كند احساس هاي خفته در من
هوس تو ... ليس مي زند ، وجود يخ زده ام را ... و باز مي چكد عرق ...!
سوزنده تر از اين آفتاب ... لختي تن تو بود
گيسوان خيست و نسيم نفس هايت ... خنكاي بهاري
جان مي داد به تن تب كرده ي من ...
حال تب كرده ام بي تو ... زير آفتاب ، بي هيچ نسيمي ...
و فقط ...چشمانم به سياهي مي رود ...

و باز مي چكد عرق ...

پ.ن : مدتي نبودم ... با اينكه مي دانم بود و نبودم فرقي نداشت و ندارد ...!

پ.ن :معشوق جان به بهار آغشته ی منی که موهای خیس ات را خدایان بر سینه ام می ریزند و مرا خواب می کنند ، یک روزَمی که بوی شانه تو خواب می بَرَدَم ،معشوق جان به بهار آغشته ی منی تو شانه بزن ، هنگامه ی منی

پ.ن :بیابان را
بیابان خسته
لب بسته
نفس بشکسته
در هذیان گرم مه
عرق می‌ریزدش آهسته از هر بند ... (شاملو )

در ايست ثانيه
بردار ، به رقص افتاده ام ...
با كبودي لب 
و چشماني سرخ
آمدنت را زجر مي كشم

 حلق آويز شده بر دار تنهايي
ذهني سرشار از خاطرات رنگ پريده
گمشده در نفس هاي خون آلود
در چرخشي به دور محور خود
بر ويرانه ي آرزوهاي از دست رفته اش ...
و سکوتي که تمام اتاق را پر کرده است
چشمان بي تابش ، در جستجوي چيزي
يا آمدن كسي ...
پشت آخرين پلك زدن ها به سياهي مي رود

 پ.ن :گر درد در دلم ريشه دوانده است تو بخند ...
گر حال من دوباره خراب است تو بخند
گر عشق گدايي است سر كوچه ها
از رنج و غم ما  نداني تو بخند  (خودم)

پ.ن : ای در میان جانم و جان از تو بی‌خبر...از تو جهان پر است و جهان از تو بی‌خبر !

شرح و بیان تو چه کنم زان‌که تا ابد...شرح از تو عاجز است و بیان از تو بی‌خبر ! (عطار )

پ.ن :تو جان مي بخشي و اينجا ... به فتواي تو مي گيرند جان از ما ...! نمي دانم كي ام من !!!

نمي دانم كي ام من ...! آدمم؟ ... روحم؟ ... خدايم؟...يا كه شيطانم ...تو با خود آشناييم كن  !!!

خداوندا بسوزانم ...خداوندا بسوزانم !!! نمي خواهم در اين عالم بمانم ...!  (هماي)

(اين عكس فقط يك عكس نيست ! )

از ماست كه بر ماست
چه داريم و نداريم
دنياست كه بر پاست
و ما جوي روانيم
هر دل به بندي و سري بر سر داري
هر رنگ به نقشي و غمي در دل ياري
هر روز طلوع و غم ناني به گدايي
هر روز غروب و دل ما هم به گناهي
هر كوچه پر از عابد و شيخ و بارگاهي
هر جيب پر از ظلم ، در آن سو ، نداري !
شاداب نشسته اي و از برون بي خبري
اي شيخ درا ، كه از تو ماند ثمري
اين چرخ فلك گذشت ، تو نيز مي گذري
اين جام تهي شد تو نيز مي شكني

دنيا كه وفا ندارد و ره گذريم
فردا چه شود و ما همه بي خبريم

پ.ن : اي شيخ ، تو نيز از ما شو ...!

پ.ن : ما را به رندی افسانه کردند پیران جاهل شیخان گمراه

پ.ن :  Deev تنها یك نام است كه تمام پریشانی هايم را پشت آن پنهان كرده ام ...

پ.ن آخر : حرفهای من این دنیا را به آتش خواهد کشید بر من درود بفرست

كمي آن طرفتر
در هياهوي بي سابقه
تمام وجودشان را نو مي كنند
كفشي نو
كلاهي نو
و عشقي نو...
كهنه ها مي ميرند
ماهي قرمز تاب نمي آورد
زندگي كوتاهش كوتاه تر مي شود
عيدي يك شبه ،
براي ماهي قرمزي كه فداي سفره ي رنگين ما مي شود !
دردهاي  گم شده در بوي لباس هاي نو
و شايد درد هاي تازه از تهي دستي...!
خدا مي داند اما هر چه هست ...
ظاهرا ، همه انتظار عيد را مي كشند ...
و اين طرف
من ،  انتظار پاييز بعد را ...

اگر به شما بر نمي خورد ... سال نو مبارك !

سال ، سالي خوب براي شماست

بي شك ...مباركه !

كمي درد و دل در آخرين روز هاي سال :

امشب ، براي اولين بار به گذشته ام و آينده ام فكر كردم !
و براي اولين بار خودم را با ديگران مقايسه كردم به اين نتيجه رسيدم كه خوشبخت ترين انساني هستم كه مي شناسم !
اگر من لايق اين باشم كه روزي به عنوان يه شاعر يا نويسنده (يا هر چيز ديگري ) به عرصه شعر و ادبيات وارد بشم ، آزاد ترين خواهم بود چون نه قلمم در بند فعل و فاعل و قافيه است و نه وام دار سبكي هستم ، هر چه هست خودم هستم يك بيسواد ساده با افكار كج و معكوج !
با جيب هاي هميشه خالي ام ، هر چه خواستم به دست آوردم و هر چه نخواستم به باد دادم بي آنكه نگران فرداي باشم كه در راه است و ديروزي كه گذشت !
مثل هر انساني لحظه هاي تلخ و شيرين داشتم ، تلخي هاي كه هنوز هم چون زهري گلويم را مي سوزاند اما در همه حال شاكر خدا بودم و خدا را هيچگاه براي خواسته هايم نخواستم ! كه او رحمان الرحيم است ...!
شايد كفر باشد اما من خدا را بي هيچ واسطه اي مي پرستم ...
جز خدا هيچ چيز اين جهان برايم مقدس نيست و مابقي قابل احترام ، چون جزء او هيچ چيز و هيچ كس ماندگار نيست .
در زندگي ام هيچگاه دل به عشقي نسپردم ، چون عشق افسانه اي بيش نيست ! مگر عشقي به عمق عشق مجنون كه ليلي زميني ، او را به عشق بي پايان رساند ...
من خوشبختم ، چون اگر لحظه اي ديگراجلم فرود آيد ، بي هيچ حسرتي سر تعظيم به خواست خالق فرود مي آورم ، كه نه ناني بريده ام و نه دلي را شكسته ام و ...اگر گناه كرده ام اما هيچگاه توبه نشكسته ام ...
من خوشبختم ، كه براي فرار از مشكلات نه سراغ دود را گرفته ام و نه غمم را پشت مستي پنهان كرده ام ، با هوشياري كامل و چشماني باز مشكلات را لمس كرده ام
اين ها را گفتم كه بداني كه هيچگاه مأوس نبودم و اگر قلمم  كام تو را تلخ مي كند ، اين تلخي از من نيست ، بلكه در وجودت ريشه دارد !
من تلخ نيستم ، من شوخ ترين كسي هستم كه اگر هم كلامم شوي تمام روز تو را مي خندانم !
كه گريه هايم شب هايست كه كابوس تمام وجودم رو مي خورد !
نوشته هاي من ، چيزي جزء هذيان هاي يك انسان نيست ! تركبيبي از ساده ترين كلمات ، آن هم از كسي كه ادبيات را از دوره راهنمايي به ياد دارد و تا به حال يك كتاب را مفصل نخوانده است !
شاهكار نيستم ،  كه شاهكار توي درك داري و حس مي كني ، مفهمي درد هاي كه پشت كلمات پنهان شده اند ...

من ... من خوشبختم كه اگر نبودم ... تو مرا نمي خواندي و نمي فهميدي ...!

پ.ن:  توي  اين بيهودگي ها
سال ما كي ميشه تحويل
روز شوم سال تحويل
ثانيه ، نحس ميشه انگار

دل ما يخ زده از غم
اين دنيا كجاش بهاره
عقربه  تو راه رفتن
مي مونه طاقت نداره
مرگ ماهي قرمز ها رو
توي تنگ دوام بياره
زمستون ما تموم شد
ظاهرا اينجا بهاره
لعنت خدا به قلبي
كه دلي رو جا بزاره 

این منم ،
جوانی از درون پوسیده
در برزخی از خودم و دنیای اطرافم ،
چوب خط می کشم بر  دیوار های شهر
چوب خطِ تمام لحظه های تنهایی ...
می چرخم و خط می زنم آرزوهای از دست رفته ام
در جدال با جاذبه زمین ، جسمم را تکان می دهم
و با تمام وجودم نفرین می کنم عقربه ها را
که با سرعت نور زمان را می شکافند و پیش می روند
سر بر دیوار فراموشی می کوبم تا شاید از یاد ببرم
تمام حسرت های به جا مانده از گذشته را  ...
ميان مردگان همي زيسته ام ،
که زنده بودن را از ياد برده ام
و زندگي را تلخ ِ تلخ سر مي کشم ...
از پس شب هاي پر از بي خوابي
دم و باز دمي رنگ گرفته از بي حوصله گي  ،
بی دلخوشی پلک می زنم و سر می چرخانم
به سمت تمام سایه های که از کنارم رد می شوند
در امتداد کوچه های مسخ شده در تاریکی
این منم که سوت می زنم
و تمام شهر را از خواب بیدار می کنم
آری این منم ،
شب گرد شهری به کوچکی یک سلول انفرادی ...

پ.ن : تنهایی تمام وجودم را گرفته ... حتی زیر ناخن هایم چرک سیاه تنهایست ...!

پ.ن :معشوق جان به بهار آغشته ي مني که موهاي خيس ات را خدايان بر سينه ام مي ريزند و مرا خواب مي کنند.(فیلم یک کیلو خرما برای مراسم تدفین را حتما ببینید ! )

پ.ن :

Hey you, don't tell me there's no hope at all, Open your heart, I'm coming home

گاهی آنقدر دلتنگی ام اوج می گیرید ،
که سقوط اشک هایم زمین را چاک می دهند
و ناله هایم ، تمام حجم خلاء اطرافم را فرا می گیرد
گاهی که دلتنگت می شوم ...
تمام ذهنم را جستجو می کنم ،
تا دوباره لبخند هایت را به یاد آروم ...
گاهی که از خود بی خود می شوم ،
تمام کوچه های شهر را برای دوباره دیدنت زیر و رو می کنم
گاهي که دلتنگت مي شوم ،
فراموش مي کنم که تو خيالي بيش نبودي ، در عمق پریشانی هایم ...
در نفس زدن هایم  ، میان مسخ و جنون ،
این تو بودی ، توهم چشم سبز من
و چه مستانه می رقصدی  ،
پا برهنه بر تمام ناخوشی هایم
و نفس که حبس می شود ،
آنگاه که من به عمق سبز چشمانت فرو می رفتم
واي از بي تو بودن ،
در شهري که تمام خيابان هايش را به نام تو سند زده ام
در شهری که همه اش خاکستري است ، جز چشمان سبز تو ...

گاهی که دوباره یاد تو زنده می شود ،
فراموش می کنم ...
که تو را سال ها پیش به خاک سپارده ام ...

پ.ن : وقتی نباشی ، فرقی نمی کند شنبه باشد یا سه شنبه ... تمام روز ها جمعه است و زندگی تعطیل !

پ.ن:گم كرده ام دختر چشم سبز رويا هايم را ...در كلان شهري ، كه خود نيز در آن گم شده ام

پ.ن : خروجي ذهنم مسدود شده ...
ترافيك سنگيني از كلمات ،
منم و چند صفحه از سالنامه
كه فقط شكل هاي عجيب و غريب توش كشيدم
اين چند روز ...
حتي يه كلمه هم ننوشتم ،
فقط سالنامه رو روق مي زنم و ...
به اينكه از كجا شروع كنم فكر مي كنم
خسته مي شم ...
مي خوابم
بيدار ميشم
دوباره فكر مي كنم ...
حتي يه كلمه هم ننوشتم ،
و فقط دنبال نقطه آغاز ...

از كجا شروع كنم ...
از كجاي اين سال نحس ...؟

پروفايل مديريت وب

آلبوم تصاوير

 دريافت كد لوگو